Allah korkusundan dâima ağladığı için adına, çok ağlayan,
inleyen mânâsına gelen ”Nuh” denilmiştir.İdris Aleyhisselam insanlara peygamber
olarak gönderilip onlara doğruyu gösterdikten sonra diri olarak göğe
kaldırıldı. Onun göğe kaldırılmasından sonra insanlar doğru yoldan ayrıldılar.
Onu çok sevenler ayrılık acısına dayanamadılar. Resmini yapıp seyrettiler. Daha
sonra gelenler, bu resimleri tanrı sandılar ve çeşitli heykeller yapıp;
putperest, tapmaya başladılar. İnsanlar putlara tapmaya başladıktan sonra, gün
geçtikçe aralarında, zulüm, zorbalık, fitne, ahlâksızlık gibi kötülükler artıp
yayıldı. Hz. Nuh, böyle bir cemiyet içinde çocukluğundan beri doğru yolda
bulunan, Allah-u Teâlâ’ya ibâdet eden sâlih bir kul idi. Sulama işleriyle,
çiftçilikle, hayvan yetiştirmekle, marangozluk ve ev inşasında çalışıyordu.
Doğru yoldan ayrılmış olan insanların kötülüklerinden de tamâmen uzak
duruyordu. Elli yaşında iken, Allah-u Teâlâ, onu insanlara peygamber olarak
gönderdi.
