Büyüklendikçe Sapıtırız !

Benim Peygamberim hasırda yatıyordu.. O ki kainatın Efendisi, en güzel ahlaka sahip ALLlah'ın Resülü..

Ama günümüze baktığımızda hep bir gösteriş.. sahip olunanlar ile övünme.. (bazıları )

Bir doktor kardeşimizle, aramızda geçen bir konuşma şöyleydi:

Bugün düşünüyorum da, beni bu noktaya getiren acaba Kendim miyim?

Hayır .. bugünkü başarımı, sahip olduklarımın hepsini ''Allah'a borçluyum '' işte ben bunları idrak edince daha çok Rabbime yöneliyorum.. (bu manada ..)

Bir insanın sahip oldukları ile övünmesi, kibirlenmesi kadar: hem küçük düşürücü hem de nankörce bir davranış olabilir mi?

Kendiyle övünmek, kendini ya da başka insanları  yüceltmek ..  kişiyi ALlah'dan uzaklaştırır..

Allah'dan uzaklaştıkça sapıtır.. kendini yücelttikçe doğruyu göremez..

Bir kere sahip olduklarıyla büyüklenen insana doğruyu gösterseniz de görmesi çok zor..

Çünkü nefis firavun gibi olmuş, kul olmaya yanaşmıyordur...

“Yeryüzünde haksız yere büyüklük taslayanları ayetlerimden uzaklaştıracağım (onlar) her ayeti görseler de ona iman etmezler, doğru yolu görseler onu yol edinmezler ama sapıklık yolunu görseler onu (hemen) yol edinirler. Bu onların ayetlerimizi yalanlamaları ve onlardan hep gafil olmaları sebebiyledir.”

Araf 146

Sözün Özü: Bizi de sahip olduklarımızı da yaratan ALLAH'dır.. Haddimizi bilelim, veren ALLAH almayı da bilir..  Biz kendimizi, kendi ''benliğimizi '' aradan çıkaralım ki, ortada bizden hiçbir şey kalmasın..

İşte o zaman kul olma yolunda oluruz.. yoksa büyüdüğümüzü zannettikce sapıtanlardan oluruz ALLAH muhafaza..

Hepimizin bu dünyadaki en önemli görevi kulluk.. kulluk en şerefli makamdır..

Her nereden okunuyor isek ışık olsun inşaALlah..

Gülümce , 06-03-2015

Türk insanının Peygamber sevgisi, Arap gençlere vesile oldu ! (Yaşanmış hikaye )

Medine’de yaşayan iki genç kardeşimiz nefislerine uyar ve alkol alıp kendi aralarında ufak bir alem yapmak isterler. Fakat bu düşüncelerini Medine’de gerçekleştirmek mümkün değildir. Zira alkol İslam’ın bir emri olarak yasaktır. 
Bu sebeple niyeti iyice bozup İstanbul’a gelirler ve bir otele yerleşirler. Otelin resepsiyonundaki görevli genç kardeşlerimizin Medine’den geldiğini öğrenince ayrı bir hürmet eder ilgilenir. Tabi ki onların alkol olma niyetinde haberleri yoktur. 
Genç kardeşlerimiz dışarıdan aldıkları malzeme ile otel odasında manzara eşliğinde amaçlarına ulaşırlar ve yorgunluğunda etkisiyle oturdukları yerde uyuyakalırlar. Derken kapı sesi duyulur ama kalkıp kapıyı açmak bile zor gelmektedir.

 Kapı belli aralıklara birkaç defa çalınınca içlerinden biri yüzünü yıkayıp zor bela kapıyı açar. Karşısındaki adam selam verdikten sonra “efendim Medine’den geldiğiniz öğrendik. Mescidimizin imamı Medine’den değerli misafirlerimiz gelmiş bana imamlık yapmak yakışmaz dedi, sizleri mescidimize bekliyoruz inşaAllah çok memnun edersiniz bizleri.” der. 
Ne diyeceğini şaşıran arap kardeşimiz öylece kalır adam gider. Panikle arkadaşını uyandırır.

 Hemen duşa girerler, ağız kokusunu giderici bir şeyler alıp temiz elbiselerini giyerek utana sıkıla mescidin yolunu tutarlar. Mescid de cemaat dört gizle onları beklemektedir.

 İçlerinden biri imamlığa geçer. Fatiha okumaya başlar “Elhamdülilalahi Rabbil âlemin…cemaat başlar ağlamaya ve imam okudukça cemaatte ağlayanlarda çoğalır. Hep beraber çok huşulu bir namaz kılarlar ve namazdan sonrada sarılıp kucaklaşırlar sohbet ederler.

 Odalarına geri döndüklerinde ise birbirleirne bakan kardeşlerimiz “Biz ne yaptık… diye bin pişman olarak tevbeler ederek Medineye geri döner ve Peygamber Efendimiz’e yakışır bir Medineli gibi yaşamaya karar verirler.

 Bu kardeşlerimizin tevbe etmesine ve şuur kazanmasına sebep olan insanımızın Peygamber sevgisidir. Hep beraber salavat getirelim.

Allahümme salli ala seyyinida Muhammed.